سبک‌های رایج نام‌گذاری در برنامه‌نویسی

در دنیای برنامه‌نویسی، انتخاب یک شیوه‌ی منظم برای نام‌گذاری متغیرها، توابع، کلاس‌ها و فایل‌ها اهمیت زیادی دارد. این کار علاوه بر خوانایی کد، باعث هماهنگی در پروژه‌های تیمی و کاهش خطا می‌شود. در ادامه، رایج‌ترین سبک‌های نام‌گذاری را معرفی و توضیح می‌دهیم.

### camelCase

در روش **camelCase**، کلمه‌ی اول با حروف کوچک نوشته می‌شود و هر کلمه‌ی بعدی با حرف بزرگ آغاز می‌گردد. به‌عنوان مثال: `myVariableName`. این سبک بیشتر برای نام‌گذاری متغیرها و توابع در زبان‌هایی مانند JavaScript، Java و PHP استفاده می‌شود. علت نام‌گذاری آن این است که حروف بزرگ وسط عبارت شبیه کوهان شتر دیده می‌شوند.

### PascalCase

روش **PascalCase** شبیه camelCase است با این تفاوت که کلمه‌ی اول نیز با حرف بزرگ شروع می‌شود. مثال: `MyVariableName`. این سبک معمولا برای نام‌گذاری کلاس‌ها، ساختارها و نام‌فضاها در زبان‌هایی مانند C# و Java به‌کار می‌رود. دلیل انتخاب این روش، تاکید بر اهمیت اشیاء و ساختارهای داده‌ای است.

### snake\_case

در روش **snake\_case** کلمات با خط زیر (`_`) از هم جدا می‌شوند. نمونه: `my_variable_name`. این شیوه بیشتر در زبان‌هایی مانند Python، Ruby و C برای متغیرها و توابع رایج است. خوانایی بالای این روش، مخصوصا در متن‌های طولانی، یکی از دلایل محبوبیت آن است.

### SCREAMING\_SNAKE\_CASE

روش **SCREAMING\_SNAKE\_CASE** همان snake\_case است اما تمام حروف به صورت بزرگ نوشته می‌شوند. مثال: `MAX_BUFFER_SIZE`. این روش اغلب برای تعریف ثابت‌ها (Constants) در زبان‌هایی مثل C، Python و PHP کاربرد دارد، زیرا استفاده از حروف بزرگ، ثبات و تغییرناپذیری آن مقدار را به‌خوبی نشان می‌دهد.

### kebab-case

در روش **kebab-case** کلمات با خط تیره (`-`) از هم جدا می‌شوند. نمونه: `my-variable-name`. این سبک بیشتر در نام‌گذاری فایل‌ها، مسیرهای وب (URL) و کلاس‌های CSS رایج است. علت نام‌گذاری «kebab» هم این است که خط تیره‌ها مانند سیخ کباب کلمات را به هم وصل کرده‌اند.

### Train-Case

روش **Train-Case** مشابه kebab-case است اما همه‌ی کلمات با حرف بزرگ آغاز می‌شوند. مثال: `My-Variable-Name`. این سبک کمتر در کدنویسی، اما گاهی در مستندات یا عنوان‌گذاری برای تاکید بصری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

### flatcase

روش **flatcase** همه‌ی کلمات را به صورت متوالی و با حروف کوچک می‌نویسد. نمونه: `myvariablename`. این روش چندان رایج نیست و معمولا در نام فایل‌های قدیمی یا سیستم‌های قدیمی (Legacy Code) مشاهده می‌شود. ایراد اصلی آن، دشواری در خوانایی است.

### UPPERCASE

روش **UPPERCASE** همه‌ی حروف را به صورت بزرگ و بدون جداکننده می‌نویسد. نمونه: `MYVARIABLENAME`. این سبک بیشتر برای نام‌های اختصاری یا بعضی ثابت‌ها استفاده می‌شود. استفاده بیش از حد از آن توصیه نمی‌شود زیرا خوانایی کد را کاهش می‌دهد.

—

## جمع‌بندی

هر کدام از این سبک‌ها مزایا و کاربردهای خاص خود را دارند. انتخاب سبک مناسب به زبان برنامه‌نویسی، توافق تیم توسعه و استانداردهای پروژه بستگی دارد. اما مهم‌تر از نوع سبک، رعایت یکنواختی در کل پروژه است؛ چرا که هماهنگی، کلید خوانایی و نگه‌داری آسان کد است.